به نام او که سرشار از بودن است

و دلهای مشتاق را با نگاه نسیمی شکوفا می کند

سلام دوستان !

حرفهایی برای گفتن داشتم که گذاشتم برای بعد !

   تنها باید بگویم که پست پیشین حرفهای زیادی برای گفتن داشت و دارد و فکر می کنم خیلی ها آهسته از کنارش گذشته اند .

   مبحث عدالت چیزی نیست که آهسته از کنارش بگذریم و بعد فریاد برآریم که ای وای در مملکت ما عدالت نیست ! باز هم می گویم و این جمله ام یک شعار نیست بلکه حرفی است که از عمق وجودم برخاسته است و آن اینکه ما برای ایجاد عدالت خود چه کرده و چه می کنیم و چه اندازه از خودخواهی خود را فدای دیگر خواهی می کنیم ؟! . . .

    از دوستان خوبم آقای  سید علی شفیعی –  احسان مهدیان –  بهمن محمد زاده  و  خانم ها  سودایی   –   آتنا    -  فاطیما  و  راز آفتاب  که در باره پست پیشین نظر داده اند ، سپاسگویم .

         باز هم منتطر نظراتتان هستم .

*****

در این پست غزلی از پیشتر را برایتان می نویسم تا چه قبول افتد ....

مثل درخت سبز و شکوفا باش

شاداب ، با طراوت و برپا باش

ای ردّ پای روح تو در افلاک

بار دگر مسافر بالا باش

قدری بخند ای شعف نایاب !

زیباترین ترانه ی زیبا باش

مانند عشق با همه دلتنگی

در روزهای گمشده پیدا باش

وقتی صدا ، صدای شکفتن هاست

برخیز و عاشقانه مهیّا باش

                    **

گفتند عشق پرده به رو دارد . . .

افتاده پرده . . . ، چشم تماشا باش

                *****