به نام حضرت مهر آفرین

           خدایا ! ای همه آرامش !

           من ...

           من ...

           من چه می خواهم جز آنکه تو سیرابم کنی !

           اینجا هیچ پرتوی بی تابش نگاهت معنایی ندارد !  اینجا اگر پرنده ای پرهای خویش را اوج می دهد ؛ اگر بنفشه ای در دستان زمین قد می کشد ؛ اگر پروانه ای بال های نازنینش را در آغوش دشت پرواز می دهد ؛ اگر صدایی از حنجره های شکسته می تراود ؛ تنها بخاطر مشیت و خواست توست !

          اینجا ابرها بی اشاره دستانت باران نمی شوند ؛ دل ها اگر در کوچه های نامردمی می شکنند ، زخم ها اگر در کشتزار روحمان می رویند ؛ تنها به اذن توست !

         نه نه ! نمی خواهم جار زننده ی این کلام باشم که تو ... وا ی من ! چه نا زیباست اگر صفت ظالم بودن را به تو نسبت دهم ! وچه بی شرمانه است کلامی که بارش مهربانی های تو را ظلم معنا کند !

         من ، همه ی زخم ها ، همه ی درد ها و همه ی لحظه هایی که دلم می شکند را ، چون      فرشته ای می بینم که نوازشم می کند ، لطف های تو را یادآورم می شود ، دستانم را می فشرد و در آسمان آرامش پروازم می دهد !...

         اینجا همه چیز به اشاره ی تو می رویند ، با اشاره ی تو پرواز را ترنم می کنند ، با اشاره ی تو زخم می خورند و این همه زیباست ، چرا که از چون تویی ، جز زیبایی نمی توان تصور داشت و اگر پرنده ای بی بال می شود ، اگر دلی میشکند ، اگر زخمی قد می کشد تنها بخاطر آن است تا قطره قطره جاری شویم و شستشو دهیم غبارهای عادت روحمان را ....!

*****