تبليغاتX
به کلبه ساده ي نوشته هايم خوش آمديد <   شهاب الدين رهنما   >                                                                                                 کي خواهي آمد؟! اي کسي که خبر سبزت درهمه جا پيچيده است...!...                                                                                                 دل اي دل ! بهار است فرداي شوق ..... بيا پر بزن تا تماشاي شوق..... در آن روزها بارش عاشقي است..... صدايي جز آواز خورشيد نيست ! ..... در آن روز ها آسمان است و من ..... شكوفايي جاودان است و من

مرد اردیبهشت

مرد اردیبهشت
> به آفتاب . . .

 

 

                   

      

      ده ، بیست ، سی ، چهل . . .

      و چهل چه واژه ی مقدسی است وقتی به همه ی شگفتی هایش دست می یابی !

     در فراسوی زمان و زمین چشم می دوانم و می بینم تو را که پرسه زنان از چنبره ی زمان دور می شوی و می روی تا چله ات را تکمیل کنی .

     تو در راهی ، اما من مانده ام با کوله باری از واژه هایی خیس که بر من آویخته اند و چنان خود را در من مچاله می خواهند که انگار هیچ وقت دست از سرم بر نخواهند داشت !

    به آفتاب پناه می برم و گم می شوم در لابه لای انعکاس نگاهش تا گرم گرم شوم و اندوه یخ بسته در دل و جانم را بمیرانم !

     به آفتاب پناه می برم و سر می سپارم به دست هایش تا برف های سرم را آب کند !

     به آفتاب دل می سپارم تا دوباره زنده شوم و برُویم تا آنجا که تو ایستاده ای و نگاهم می کنی تا لحظه ای که سبز شوم و دل دهم به همه ی آبی آرامش !

      به آفتاب دل می سپارم . . . .

 

 

            سلام آفتاب !

                   من آماده ی رُستنم

                                نگاهت را بر من ببار . . .  

 

 

*****

 

+هبوط انديشه جمعه سی ام اسفند 1387...به قلم شهاب الدین رهنما |