 |
 |
|
|
به نام خدایی که در همین نزدیکی است دوستان همدل سلام باخبر شدم که انجمن وبلاگ نویسان شهرستان ابهر اقدام به برگزاری یک دوره مسابقه ی وبلاگ نویسی تحت عنوان " من
تو
ما
برای ایران چه کردیم؟! "کرده است . حقیر هم با توجه به هدفمند بودن موضوع و اینکه به " راستی ما در برابر ایرانمان چه کرده ایم ؟ " ؛ وظیفه دانستم تا در این مسابقه شرکت کنم تا از این مسیر حرفهایم را به گوش دیگران برسانم و با عمل به اندیشه های بیان شده ، کاری برای سربلندی ایرانم کرده باشم .
در این راستا نوشته ای که در" بخش ادامه ی مطلب " آمده است ، قسمتی از مجموعه نوشته های من در باب عدالت است که در پاسخ به پرسش مهر 6 رئیس جمهور محترم آقای احمدی نژاد نوشته بودم و در مرحله کشوری هم دارای رتبه شده بود را ، تقدیمتان می کنم .باشد که دینی باشیم و ایرانی !عزیزانی که نتوانسته باشند ادامه ی مطلب را باز کنند می توانند از این لینک مطلبزير بارش عدل تر خواهيم شد اگر ....را بخوانند ....ارادتمند : مرداردیبهشتادامه مطلب |
||
|
+
لحظه ي هبوط انديشه سه شنبه 17 بهمن1385ساعت 1:33 به قلم شهاب
|
|
||
|
|
|
|
|
ای عشق همه بهانه از توست ...! دوستان صادق سلام زمزمه های حسینیتان مقبول حسین و خدایش باد همچنانکه قول داده بودم ادامه ی دلشوره های عاشورایی را تقدیم شما می کنم . آخرین بخش از این دلشوره ها را هم هفته ی آینده به تماشای چشم های عاشقتان خواهم سپرد . مرا از دعایتان بی نصیب نکنید .... دوستانی که دلشوره ی اول و دوم را نخوانده اند می توانند از این لینک دلشوره های اول و دوم را بخوانند . با احترام و ارادت . . . شهاب الّدین رهنما ========================================================== دلشوره ی سوم : ی ... یزید ... یزید... چه سخت است نام بردن از کسی که زیبایی را سر می برّد ، رایحه ی آب را از کنار نگاه تشنه عبور می دهد ، و عشق را تشنه لب در دستان کویر پرپر می خواهد ! چه سخت است نام بردن از کسی که هراس خدا در دلش جایی ندارد ، بی پرده معصومیت را ذبح می کند و هفتاد و دو گل سرخ را به دستان تند باد قصاوت می سپارد ! خدای من ! با این مرد تو چه خواهی ؟ تو چگونه ممکن است از کنار دستان خون آلودش ساده عبور کنی ؟ تو چگونه ممکن است این همه بی حرمتی به آستان سبز نبی را ببینی و حرمت شکنان را اجازه دهی تا آسودگی را در آغوش فشارند ! خدای من ! تو با این مرد و همراهانش که پرپر شدن عاطفه را در ظهر عطش جشن گرفتند ، چه خواهی کرد ؟ ! یزید سمبل قصاوت ، راهنمای جهنم و آتش زننده ی دل هایی است که ناشنیده از کنار فریاد هل من ناصرا ینصرنی ثارالله آرام گذشتند ! یزید انشاء کننده ی همه پرونده هایی است که راه آسمان را گم کرده ، بوی بهشت را ازخاطر خویش کوچانده و در کوچه های سنگدلی لطافت پرنده های ایمان و آزادگی را مچاله و له شده می خواهند ! خدای من ! تو با این مرد که پرپر شدن عاطفه را در ظهر عطش جشن گرفت ، چه خواهی کرد ؟ ! ***** دلشوره ی چهارم : ع ... عطش ... عاشقی ... عطر آسمان ! دلشوره هایم را فریاد می کنم و دلواپسی های آتشینم ، از نگاهم جرعه جرعه جاری می شوند . به ظهر عطش می اندیشم و به شراره هایی که نفس های سبز خدا را سرخ می خواست و به لبان تشنه ای که در جستجوی آب ، در پی عباسی بود که برای آوردن آب تمام هستی اش را باخته بود ! عباس چه بازی قشنگی داشت در کوچه های هراسی که پاسبانانش رساندن آب را جرم می دانستند ! عباس چه بازی زیبایی داشت با نامردمانی که عطش را نمی فهمیدند و از وارثان آب ، آب را دریغ داشتند ! عباس .. عباس ...حسین ...حسین ... حرم ... حرم ... تشنگی ... تشنگی ... خدای من ! لب هایم خشک شده اند و چشمانم بارانی ! با آبشار نگاهم ، کمی لب هایم خنک می شوند اما نمی دانم آن روز عطش برای حسین و خاندانش آبشاری از اشک باقی مانده بود تا تنها اندکی ، آری تنها اندکی از دلشوره های لبانشان را پاسخ دهند ؟! خدایا با من سخن بگو ! در ظهر عطش بر حسین و خاندانش چه گذشت ؟! خدایا با من سخن بگو ! عباس چگونه آب را دید اما ننوشید ؟ اگر من به جای عباس بودم چه می کردم ؟ خدایا طاقت می خواهد تشنه باشی و آب در برت باشد ، اما تو ننوشی ! عباس به حرمت عشقی که در سر داشت ، لبانش را رخصت نوشیدن آب پیش از امامش نداد ؛ به حرمت عشقی که در سر داشت آب در بر ، پرواز با لب های عطش آلود را زیباتر پسندید ! خدایا ! آن روز بر عباس چه گذشت ؟ ... به حرم می آیم ؛ کودکان چشمان عطشانشان را در جاده دوانده اند و در پی عباس نگاه های دلواپسشان را پروازداده اند . به کدام خیمه سر بزنم و عطشناکیشان را فریاد کنم ؟ خدایا اهالی این خیمه های عطش تا کی باید در پی سقای نام آورشان باشند ؟ نگاه ها گاه جاده را می پایند و گاه به میدانی خیره می شوند که امام خیمه ها عاشقانه شمشیر می زند تا ابرهای کفر را بمیراند و روشنی در گستره ی آسمان کربلا پرواز را ترنم کند ! اما حسین است و دلواپسی دیر آمدن عباس ؛ حسین است و خیمه هایی که عطش به آتششان کشیده ؛ حسین است و لشکری که حرمت بوسه گاه نبی را نمی فهمند ؛ حسین است و لشکری که پروانه ی رحم را در آسمان نگاهشان اجازه ی پرواز نمی دهند ؛ حسین است و تنهایی شگفتی که تنها او ندای هل من ناصرا ینصرنیش را می شنود ؛ حسین است و لبهای خشکیده ای که تنها آبشار شهادت سیرابش می کند ! عاشقی درد بزرگی است که حسین و یارانش دچارش شده بودند . عاشقی به عباس رخصت تر کردن لبانش را نداد و حسین را رخصت داد تا پروازی دیدنی به وسعت همه ی زمان ها داشته باشد ! عاشقی به اهل حرم فهماند که تشنه باشند اما هیچ گاه تشنگیشان را جار نزنند ؛ تشنه باشند اما حرمت حرم را به نگاه ها و گوش های نامحرم یزیدیان نسپارند ؛ تشنه باشند اما ... و همه ی این اماها بزرگی حماسه عاشورا را تکثیر کردند ، و آبشار شهادت در گستره ی زمین و زمان جاری شده و دل های همسو با زمزمه های عاشورا را ، به دریا پیوند داد ! آن روز ، در لحظه هایی که خدا تنها شاهد عطش سرخ حسینیان بود ، فرشته ها فوج فوج به سمت زمین جاری شدند و عطر آسمان را در روشنایی زلال و سرخ گون کربلا پرواز دادند !... ع ... عطش ... عاشقی و عطر آسمانی که با اندیشیدن به عاشقانه های عاشورا ، باور بی قرارم را از طراوتش آکنده می کند ! و من در این سوی زمان ایستاده ام ، می بارم و بی قرار فریاد می زنم : بای ذنب قتلت ؟ به کدامین گناه کشته شدید ؟ ***** ادامه دارد . . . التماس دعا . . . . مرد اردیبهشت روز عاشورا ی حسینی . . . 10 / 11 / 85 |
||
|
+
لحظه ي هبوط انديشه سه شنبه 10 بهمن1385ساعت 16:58 به قلم شهاب
|
|
||
|
|
|
|
|
دلشوره ی اول :
ک... ک ... کربلا... کربلا... در نگاهم نام سرزمینی می چرخد که بارها انعکاس عاشقی اش را شاهد شده ام ! سرزمینی که کربلایش نامیده اند و شیوه ی شیدایی اش نگاه زمین و زمان را در حیرتی حسرت بار به انتظار نشانده است تا شاید شیوه ی عاشقی یادشان بیاید و عاشقانه کوچه های شهادت را در ذهن زمینیان ترسیم کنند ! کربلا ، تنها یک واژه نیست ، تنها یک صدا نیست که بلند شود و پس از چند روز در کنج روزمرگی هایمان خواب سکوت ببیند ! کربلا ، کریم بودن را به نگاه های دلواپس انسان هایی می آموزد که در هزارتوی سکه های تغافل لانه کرده اند ! کربلا ، راهی است که پاهای مانده ی ما را به رفتنی دیگرگون فرا می خواند ! کربلا ، بهشتی ترین نقطه ی زمین است ؛ نقطه ای که زیباترین آیه ی آسمان را در آغوش خویش جای داده است ! کربلا ، لازمه ی تنفس در این گستره ی خاکی است ! کربلا ، آیه ای است که تا همیشه نگاه درخشان خویش را بر صفحات سیاهمان انعکاس می دهد و پیوسته روشنی لحظه هایمان را چشم در راه است ! کربلا ... کربلا ... معطر می کنم زبانم را با شمیم واژه ای که احساس ترک خورده ام را مرهم می شود و بوی بهشت را در لحظه های کسالتم می پراکند ! ***** ه... هلاکت ... هوشیاری ...هستی چه نوازشی در من بر می انگیزد وقتی نام حسین را می شنوم ؛ وقتی زیارت نامه ی عشق را به تلاوت می نشینم ... آری آری ! حق با شماست . اندوه زیارت نامه شاید بیشتر از شوقی است که در من جاری می شود ، اما باور کنید حس قشنگ لحظه های زیبای پس از تلاوت زیارت نامه ی عشق بسیار زیبا تر از آن است که تصورش کنی ! ... حزنی در من روییده شده است و باغچه ی افکار را انگار داس های هراس پرپر می خواهند . به مرگ می اندیشم ، به حزنی شیرین ، به زیستنی دیگرگون در فراسوی زمان و زمین ! خدای من ! حسین با مرگ چگونه عاشقی کرد ؟ حسین مرگ را چقدر عاشقانه دوست داشت که این سان به پیشوازش رفت ؟ ... نمی دانم ! نمی دانم ! تنها می دانم که حسین مرگ را ، باختن جان در بستر کربلا را ، آبی گل آلود نمی دانست که مسیرش مشخص نباشد ؛ او مرگ خویش را آبی معطر توصیف می کرد که نهال نو رُسته ی اسلام را سیراب کرده و باغچه های هراس را ، باغچه هایی سرشار از بنفشه های بهشتی خواهد کرد . حسین مرگ را عاشقانه نوشید تا از پرواز در آسمان آرامش الهی جا نماند ! حسین مرگ را در بر گرفت تا به چشم های حیرت زده مان بیاموزد که زیستن در لحظه های تغافل ، زیستن در لحظه هایی که پله پله ما را از آستان ملکوت دور می خواهد ، گوارا نیست . حسین با مرگ پروازی کرد به وسعت همه ی لحظه هایی که از برابر نگاهمان جاری می شوند ! حسین با مرگ به روشنی ، به طراوت ، به هوشیاری رسید ! حسین با مرگ به دیگران فهماند که برای زیبا شدن باید از خود گذشت ! باید تبسم پرواز را تنفس کرد تا مهر آسمان به سمت نگاهمان بال گستراند ! حسین با مرگ به لذت رسید ، به آرامش ، به شکوفایی ، به رُستن ، به هستی ! در نگاه حسین مرگ برابر است با هستی دیگرگونه در مسیری که چلچله ها آواز بهار را سر می دهند ! حسین ... مرگ ... هستی ...بهار ... *****
|
||
|
+
لحظه ي هبوط انديشه سه شنبه 10 بهمن1385ساعت 16:55 به قلم شهاب
|
|
||
|
|
|
|
|
به نام خدای حسین دوستان همدل سلام شمیم اشک هاییتان مقبول درگاه حسین و خدایش باد در این پست و در دو پست بعدی بنا دارم تا مجموعه نثرهایی به نام ( دلشوره های عاشورایی ) از این بنده ی ناچیز خدا ، تقدیمتان شود . امیدوارم با لطافت دل بخوانید و هم صدای لحظه هایم شوید .پست بعدی را در روز عاشورا تقدیم نگاه مهربانتان خواهم کرد . این نوشته برداشت آزادی است از یک روایت که در قسمت ادامه ی مطلب تقدیمتان خواهم کرد . ***** دلشوره ی اول : ک... ک ... کربلا... کربلا... در نگاهم نام سرزمینی می چرخد که بارها انعکاس عاشقی اش را شاهد شده ام ! سرزمینی که کربلایش نامیده اند و شیوه ی شیدایی اش نگاه زمین و زمان را در حیرتی حسرت بار به انتظار نشانده است تا شاید شیوه ی عاشقی یادشان بیاید و عاشقانه کوچه های شهادت را در ذهن زمینیان ترسیم کنند ! کربلا ، تنها یک واژه نیست ، تنها یک صدا نیست که بلند شود و پس از چند روز در کنج روزمرگی هایمان خواب سکوت ببیند ! کربلا ، کریم بودن را به نگاه های دلواپس انسان هایی می آموزد که در هزارتوی سکه های تغافل لانه کرده اند ! کربلا ، راهی است که پاهای مانده ی ما را به رفتنی دیگرگون فرا می خواند ! کربلا ، بهشتی ترین نقطه ی زمین است ؛ نقطه ای که زیباترین آیه ی آسمان را در آغوش خویش جای داده است ! کربلا ، لازمه ی تنفس در این گستره ی خاکی است ! کربلا ، آیه ای است که تا همیشه نگاه درخشان خویش را بر صفحات سیاهمان انعکاس می دهد و پیوسته روشنی لحظه هایمان را چشم در راه است ! کربلا ... کربلا ... معطر می کنم زبانم را با شمیم واژه ای که احساس ترک خورده ام را مرهم می شود و بوی بهشت را در لحظه های کسالتم می پراکند ! ***** ه... هلاکت ... هوشیاری ...هستی چه نوازشی در من بر می انگیزد وقتی نام حسین را می شنوم ؛ وقتی زیارت نامه ی عشق را به تلاوت می نشینم ... آری آری ! حق با شماست . اندوه زیارت نامه شاید بیشتر از شوقی است که در من جاری می شود ، اما باور کنید حس قشنگ لحظه های زیبای پس از تلاوت زیارت نامه ی عشق بسیار زیبا تر از آن است که تصورش کنی ! ... حزنی در من روییده شده است و باغچه ی افکار را انگار داس های هراس پرپر می خواهند . به مرگ می اندیشم ، به حزنی شیرین ، به زیستنی دیگرگون در فراسوی زمان و زمین ! خدای من ! حسین با مرگ چگونه عاشقی کرد ؟ حسین مرگ را چقدر عاشقانه دوست داشت که این سان به پیشوازش رفت ؟ ... نمی دانم ! نمی دانم ! تنها می دانم که حسین مرگ را ، باختن جان در بستر کربلا را ، آبی گل آلود نمی دانست که مسیرش مشخص نباشد ؛ او مرگ خویش را آبی معطر توصیف می کرد که نهال نو رُسته ی اسلام را سیراب کرده و باغچه های هراس را ، باغچه هایی سرشار از بنفشه های بهشتی خواهد کرد . حسین مرگ را عاشقانه نوشید تا از پرواز در آسمان آرامش الهی جا نماند ! حسین مرگ را در بر گرفت تا به چشم های حیرت زده مان بیاموزد که زیستن در لحظه های تغافل ، زیستن در لحظه هایی که پله پله ما را از آستان ملکوت دور می خواهد ، گوارا نیست . حسین با مرگ پروازی کرد به وسعت همه ی لحظه هایی که از برابر نگاهمان جاری می شوند ! حسین با مرگ به روشنی ، به طراوت ، به هوشیاری رسید ! حسین با مرگ به دیگران فهماند که برای زیبا شدن باید از خود گذشت ! باید تبسم پرواز را تنفس کرد تا مهر آسمان به سمت نگاهمان بال گستراند ! حسین با مرگ به لذت رسید ، به آرامش ، به شکوفایی ، به رُستن ، به هستی ! در نگاه حسین مرگ برابر است با هستی دیگرگونه در مسیری که چلچله ها آواز بهار را سر می دهند ! حسین ... مرگ ... هستی ...بهار ... ***** ادامه دارد . . . ادامه مطلب |
||
|
+
لحظه ي هبوط انديشه جمعه 6 بهمن1385ساعت 12:47 به قلم شهاب
|
|
||
|
|
|
|
|
|
||
|
+
لحظه ي هبوط انديشه پنجشنبه 5 بهمن1385ساعت 1:43 به قلم شهاب
|
|
||
|
|
|
|
|
به تماشا سوگند و به آغاز کلام نیلوفران نیک اندیش سلام عیدتان مبارک در این پست بنا دارم برای شما نثری بگذارم و شما را مهمان خواندنش کنم .در این حال و هوای شوق، نیایش لذتی دیگر گونه دارد . باشد که قبول افتد . این نثر از جمله نثر هایی است که برای نیایش کلمات ارسال شده بود . خدایا استغاثه هایم را پذیرا باش ! -------------------------------------------------------------------
باران هست ؛ آفتاب هست ؛ دریا هست و سبزه ها در همه جا آواز می خوانند . نسیم عاشقانه دست در دست مسافران ملکوت ، پایکوبان ترانه های رجعت را آواز می دهد ؛ در شریان دریا ، شوق پیوستن در تب و تابی غریب جاری است ؛ آفتاب ترانه های رویش را در چشم ها تکثیر می کند و باران امید زیستنی دیگرگونه را در گستره ی زمین و زمان می پراکند ...! باغ هست ، سبزه هست ، باران هست ، خورشید هست ، دریا هست و در اینجا ، تنها ما نیستیم و نمی توانیم این همه پنجره های تماشا را تنفس کنیم . این ما هستیم که جلوی خورشید پرده می گسترانیم ، تا تابش بلندش ، نوازشمان نکند ! این ما هستیم که بی تفاوت از برابر نوازش دریا می گذریم و تغافل آنچنان پنجره ی نگاهمان را مسدود کرده است که یارای تماشای دریا در ما نیست ! این ما هستیم که آواز سبزه ها و نجوای نی لبک باران را نمی شنویم و طراوتشان را ناشنیده مچاله می خواهیم ! تا کی نشستن ؟! تا کی تغافل ؟! تا کی باید چشم ها و گوش های هراسانمان را کور و کر در جاده ها بدوانیم ؟ تا کی باید آواز بهشت ، که در دو قدمی دلهایمان جاری است ، ناشنیده عبور کرد ؟! تا کی ...؟! ***** وَ ءَاتيکُم مِن کُلِّ ما سَاَلتُمُوهُ وَ اِن تَعُدُّوا نِعمَتَ اللهِ لا تُحصُوها ، اِنَّ الاِنسانَ لَظَلُوُمٌ کَفّارٌ سوره ی ابراهیم آیه ی 34 و از انواع نعمت هایی که از او درخواست کردید ، به شما عطا فرمود ؛ و هرگاه بر آن شدید که نعمت های او را شمارش کنید ، هیچ گاه حساب آن نتوانید کرد ؛ به راستی که انسان بسیار سخت کفرکیش و ستمگراست .
|
||
|
+
لحظه ي هبوط انديشه سه شنبه 2 آبان1385ساعت 1:56 به قلم شهاب
|
|
||
|
|
|
|
|
همراهان مهربان :با کلیک کردن بر لینک ها ی زیر می توانید به همه ی مطالب تا جمهوری موعود دسترسی داشته باشید....
فهرست مطالب : تلنگر ( از مجموعه نثر ادبی تا جمهوری موعود ) ایستگاه اول : جراحت جاری ( از مجموعه نثر ادبی تا جمهوری موعود ) ايستگاه دوم : مرهم موعود ( از مجموعه نثر ادبی تا جمهوری موعود ) ايستگاه سوم : اين پرنده هاي غافل( از مجموعه نثر ادبی تا جمهوری موعود ) مثنوی ققنوس بي ادّعا ! ............. حكايت ناتمام تا جمهوري موعود لطف کرده برای خواندن تمام نوشته ی این پست ، روی ادامه ی مطلب کلیک کنید...ممنونم ادامه مطلب |
||
|
+
لحظه ي هبوط انديشه پنجشنبه 13 بهمن1384ساعت 11:38 به قلم شهاب
|
|
||
|
|
سرنوشت مرد ارديبهشتي |
|
پیراهنی از بهار می خواهم ونیست..... شهاب الدین رهنما هستم و دبیر ادبیات . . . این مجموعه ها تا کنون از من چاپ شده : 1 - ازسبوی انتظار محل نشر : مرکز پژوهش های صدا و سیما 2 – تا جمهوری موعود محل نشر : انتشارات هزاره ی ققنوس چند مجموعه هم آماده چاپ دارم ..... """""""""" |
||
|
|
|
|
|
دروازه ي ورود پيک مرد ارديبهشتي انديشه هاي عصربي برگشت |
||
|
|
آرشيو موضوعي |
|
|
رباعی غزل نو نیمایی شعر سپید مثنوی چهارپاره نثر ادبی نوشته های بی سرنوشت |
||
|
|
پيوند انديشه ها |
|