مرد اردیبهشت - > مرهم غزل...

> مرهم غزل...

سلام بر همه ی عزیزانی که با نظر هایشان مرد اردیبهشت را همراهی می کنند ؛

عزیزانی که گاه گاه وقتی در وبلاگشان حضور می یابم صمیمیتشان را با تمام وجود حس

می کنم .

در روزگار دروغ و نیرنگ داشتن دوستانی به رنگ آبی مهربان ، بسی غنیمت است ...!

برای همه ی آنانکه جاده ی آسمان را درپیش گرفته ویا پیش رو دارند ، لحظاتی سرشار از

عطر بهشت آرزومندم .

این غزل هم تقدیم به همه ی نگاه هایی که با دروغ و ریا میانه ای ندارند :

*****

^{درخت باور من ، سبز می شود با تو}

^{و در دلم عطش توست باز ، تنها تو !}

^{نگاه پنجره ام در هوای تو باز است}

^{به این امید ، که شاید پری زند با تو}

^{شکوفه های تماشا، همیشه می شکفند}

^{اگر به باغ دلم ، لحظه ای نهی پا تو !}

^{دلم از این همه ماندن هنوز می رنجد}

^{بگو چگونه بکوچم ، از این قفس تا تو ؟ ...}

***

^{غزل! به زخم دلم مرهمی بنه ، شاید}

^{دلم شکفته شود در بهار گل با تو !}

--------------------------------------

تا فرصتی دیگر بدرود ....مرد اردیبهشت

+هبوط انديشه پنجشنبه هشتم تیر 1385...به قلم شهاب الدین رهنما |