مرد اردیبهشت - > از بارش آرامش ...

> از بارش آرامش ...

به نام حضرت مهر آفرین

خدایا ! ای همه آرامش !

من ...

من چه می خواهم جز آنکه تو سیرابم کنی !

اینجا هیچ پرتوی بی تابش نگاهت معنایی ندارد ! اینجا اگر پرنده ای پرهای خویش را اوج می دهد ؛ اگر بنفشه ای در دستان زمین قد می کشد ؛ اگر پروانه ای بال های نازنینش را در آغوش دشت پرواز می دهد ؛ اگر صدایی از حنجره های شکسته می تراود ؛ تنها بخاطر مشیت و خواست توست !

اینجا ابرها بی اشاره دستانت باران نمی شوند ؛ دل ها اگر در کوچه های نامردمی می شکنند ، زخم ها اگر در کشتزار روحمان می رویند ؛ تنها به اذن توست !

نه نه ! نمی خواهم جار زننده ی این کلام باشم که تو ... وا ی من ! چه نا زیباست اگر صفت ظالم بودن را به تو نسبت دهم ! وچه بی شرمانه است کلامی که بارش مهربانی های تو را ظلم معنا کند !

من ، همه ی زخم ها ، همه ی درد ها و همه ی لحظه هایی که دلم می شکند را ، چون فرشته ای می بینم که نوازشم می کند ، لطف های تو را یادآورم می شود ، دستانم را می فشرد و در آسمان آرامش پروازم می دهد !...

اینجا همه چیز به اشاره ی تو می رویند ، با اشاره ی تو پرواز را ترنم می کنند ، با اشاره ی تو زخم می خورند و این همه زیباست ، چرا که از چون تویی ، جز زیبایی نمی توان تصور داشت و اگر پرنده ای بی بال می شود ، اگر دلی میشکند ، اگر زخمی قد می کشد تنها بخاطر آن است تا قطره قطره جاری شویم و شستشو دهیم غبارهای عادت روحمان را ....!

*****

یَمحُوا الله ما یَشآءُ وَ یُثبِتُ ، وَ عِندَه ُ اُمُّ الکِتاب

خداوند هرچه را خواهد محو و تغییر می دهد ، و اثبات می کند ؛

اصل کتاب آفرینش مشیّت اوست .

سوره ی رعد آیه ی 39

+هبوط انديشه یکشنبه دهم تیر 1386...به قلم شهاب الدین رهنما |